مطالعه غدد درون ریز، شاخه ای از علوم پزشکی می باشد که در ارتباط با اختلالات سیستم ترشحات داخلی و ترشح مواد خاصی به نام هورمون، ترکیبی از رویدادهای مختلف همانند تکثیر، رشد، تفکیک (شامل بافت سازی و ساخت عضو) و هماهنگی متابولیسم، تنفس، دفع، جابه جایی، بازتولید و درک حسی بوده که بستگی به علائم شیمیایی، ترکیب مواد داشته و توسط سلول های خاصی ترشح می شود. مطالعه غدد درون ریز، در ارتباط با مطالعه بیوسنتز، ذخیره سازی، شیمی، نقش فیزیولوژیکی هورمون ها و سلول های غدد درون ریز و همچنین بافت هایی که آن ها را ترشح می کنند، دارد.
سیستم غدد درون ریز شامل چندین غده در بخش های مختلف بدن می باشد که هورمون ها را به طور مستقیم به درون خون به جای مجرا ترشح می کند. هورمون ها دارای وظایف و شیوه عملکرد متفاوتی می باشند. یک هورمون ممکن است دارای چند تاثیر بر روی ارگان های مورد نظر باشد و بلعکس چندین ارگان ممکن است تحت تاثیر یک هورمون قرار گیرند. با تعاریفی که در سال 1902 توسط بیلیس و استارلینگ انجام شد، آن ها این موضوع را مطرح کردند که اگر یک هورمون بخواهد طبقه بندی شود، مواد شیمیایی که توسط یک ارگان تولید می شود می بایست درون خون انتشار یابد و توسط خون به ارگان های دورتر برای انجام وظایف آن ارگان انتقال می یابند. این مورد به عنوان تعریف کلاسیک هورمون می باشد. مکانیسم دیگری به نام پاراکراین وجود دارد (که ارتباط شیمیایی بین سلول ها در یک بافت یا ارگان می باشد) سیگنال های اتوکرین (مواد شیمیایی می باشند که بر روی بعضی از سلول ها فعالیت دارند) و سیگنال های اینتراکرین (مواد شیمیایی هستند که درون سلول ها فعالیت دارند). سیگنال های نئوانداکرین هورمون های کلاسیکی می باشند که توسط نورون های نروسکرتوری درون خون انتشار می یابند. هورمون ها از طریق اتصال با گیرنده های خاصی در درون ارگان ها فعالیت می کنند. بر اساس یادداشت های بالی یک گیرنده حداقل دارای 2 بخش اصلی می باشد.
در بین این ها یک مکانیسم انتقال دهنده وجود دارد که هورمون های متصل به آن باعث تحریک الوستریک می گردد و در نتیجه واکنش متناسب با آن را ایجاد می کند.
در حدود سال ۱۲۸۵ خورشیدی (۱۸۷۹-۱۸۸۲) به هنگام کاوشها در بابل در میان رودان (بین النهرین)، باستان شناس ایرانی، هرمز رسام یک استوانهٔ سفالین کوچک از گل پخته (۲۳ سانتیمتر)، یافت، که شامل یک نوشته از کوروش بزرگ بود. جنس این استوانه از گل رس است، ۲۳ سانتی متر طول و۱۱ سانتی متر عرض دارد و در حدود۴۰ خط به ز
دسته بندی: علوم انسانی » حقوق
تعداد مشاهده: 211 مشاهده
فرمت فایل دانلودی: rar
فرمت فایل اصلی: doc
تعداد صفحات: 13
حجم فایل: 21 کیلوبایت
در حدود سال ۱۲۸۵ خورشیدی (۱۸۷۹-۱۸۸۲) به هنگام کاوشها در بابل در میان رودان (بین النهرین)، باستان شناس ایرانی، هرمز رسام یک استوانهٔ سفالین کوچک از گل پخته (۲۳ سانتیمتر)، یافت، که شامل یک نوشته از کوروش بزرگ بود. جنس این استوانه از گل رس است، ۲۳ سانتی متر طول و۱۱ سانتی متر عرض دارد و در حدود۴۰ خط به زبان آکادی و به خط میخی بابلی نوشته شدهاست. بررسیها نشان داد که نوشتهای استوانه مربوط به سال ۵۳۹ (پ.م) از سوی کوروش بزرگ پس از شکست بخت النصر و گشوده شدن شهر بابل، نویسانده شدهاست و به عنوان سنگ بنای یادبودی در شهر بابل قرار داده شدهاست. استوانه یافت شده در موزه بریتانیا در شهر لندن نگاهداری میشود. ازسوی دیگر در سالهای کنونی آشکار شد که بخشی از یک لوحه استوانهای که آن را از آن نبونبید پادشاه بابل میدانستند، پارهای از استوانه کوروش بزرگ است که از سطرهای ۳۶ تا ۴۳ آن میباشد. از این رو این قسمت که در دانشگاه ییل (Yale) آمریکا نگهداری میشد، به موزه لندن گسیل و به استوانه اصلی پیوست گردید. کوروش بزرگ بعد از خاتمه زمستان در اولین روز بهار، در بابل تاجگذاری کرد. شرح کامل تاج گذاری کوروش و حوادث آن دوران، به صورت مفصل توسط «گزنفون» سردار و مرد جنگی و فیلسوف و مورخ یونانی ظبط و بیان شدهاست.کوروش بعد از تاجگذاری، در معبد مردوک خدای بزرگ بابل، منشور آزادی نوع بشر را قرائت نمود.متن سخنرانی و کتبیه کوروش تا این اواخر نامعلوم بود. تا اینکه اکتشافات در بین النهرین از ویرانه قدیم شهر «اور» کتبیهای بدست آمد و بعد از ترجمه معلوم شد، همان متن منشور آزادی نوع بشر، کوروش میباشد. این لوح در حال حاضر یکی از با ارزش ترین اشیای تاریخی است که در موزه بریتانیا از آن نگهداری میشود. فرمان حقوق بشر کوروش یا استوانه کوروش، به عنوان کهن ترین سند کتبی از دادگستری و مراعات حقوق بشر در تاریخ و مایه مباهات و سرافرازی ایرانیان یاد میشود. کوروش، موسس پادشاهی ایران و آغازگر سلسله هخامنشیان، پس از تسخیر بابل اعلام عفو عمومی داد؛ ادیان بومی را آزاد اعلام کرد؛ برای جلب محبت مردم میانرودان (بین انهرین) و آموزش همزیستی عقیدتی به انسانها، مردوخ که کهن ترین خدای بابل بود را به رسمیت شناخته، در پیشگاهش کرنش کرده بر دستش بوسه زد و او را نیایش کرد و سپاس گفت. او هیچ گروه انسانی را به بردگی نگرفت و سپاهیانش را از تجاوز به مال و جان رعایا بازداشت. او تمامی ساکنین پیشین سرزمینها را گرد هم آورده و منزلگاه آنها را به ایشان بازگرداند.